 |
|||||||||||||||||||||||||||
1. ZEBRANIE PRZEDSTAWICIELI Najwyższy organ statutowy Banku Spółdzielczego w Szczuczynie, którego głównym zadaniem jest: rozpatrywanie i zatwierdzanie rocznego sprawozdania wraz z bilansem i rachunkiem wyników, udzielanie członkom Zarządu absolutorium oraz uchwalanie kierunków rozwoju działalności bankowej i społeczno - kulturalnej na rzecz członków i ich środowiska. W Zebraniu Przedstawicieli bierze udział 42 Przedstawicieli reprezentujących 3.464 członków z terenu działalności Banku Spółdzielczego w Szczuczynie. 2. RADA NADZORCZA Geneza powstania Banku Spółdzielczego w Szczuczynie. W roku 1899 grupa mieszkańców Szczuczyna — wychodząc naprzeciw potrzebom drobnych rzemieślników i uwłaszczonym po powstaniu styczniowym chłopom — wystąpiła do Urzędu Gubernialnego w Łomży z inicjatywą założenia kasy oszczędnościowo-pożyczkowej, która miała służyć rozwojowi ekonomicznemu miasta. W odpowiedzi na tę prośbę w dniu 14 kwietnia 1900 roku Łomżyńska Kancelaria Gubernatora zawiadomiła Naczelnika miasta Szczuczyn o pozytywnej decyzji Warszawskiego Generał-Gubernatora. W dniu 28 maja 1900 roku urzędowo otwarte zostało „Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe” w Szczuczynie — pierwszy bank spółdzielczy na pograniczu mazowiecko-pruskim. Założycielami Kasy byli: Stanisław Sokołowski, Henryk Kozłowski, Feliks Kaźmierski i Wacław Bagiński. Zarząd i Rada Nadzorcza liczyła wówczas 9 osób [9]. Kasa ta, jak czytamy w Ustawie Szczuczyńskiego Towarzystwa Pożyczkowo-Oszczędnościowego, zatwierdzonego przez Ministra Finansów w dniu 22 marca 1900 roku, miała przede wszystkim na celu „dostarczania swoim członkom możności: §
otrzymywania na dogodnych warunkach pożyczek dla zadośćuczynienia
potrzebom gospodarczym, Okres od odzyskania niepodległości do roku 1924 był niezmiernie trudny dla spółdzielczości oszczędnościowo-pożyczkowej. Potęgująca się inflacja, a następnie dewaluacja marki polskiej nie sprzyjała rozwojowi spółdzielczych kas, w tym także szczuczyńskiej. Z dniem 1 stycznia 1930 roku Spółdzielnia w Szczuczynie otrzymuje nazwę „Kasa Stefczyka, Spółdzielnia z odpowiedzialnością nieograniczoną”. Lata kryzysu gospodarczego 1929–1935 to kolejny trudny etap dla rozwoju Kasy. Wielu członkom rozkładano spłaty na mniejsze sumy, udzielano także prolongaty z miesięcy wiosennych na okres jesienny. Od roku 1934 „Kasą Stefczyka” kieruje Stanisław Cichecki — nauczyciel, który do 1918 roku był rachmistrzem Towarzystwa Kredytowego w Wąsoszu. Głównym księgowym był Franciszek Merchelski, a od 1935 roku Henryk Głowiński — organizator Spółdzielni Spożywców po II wojnie światowej, a następnie Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. W roku 1938 do Kasy Stefczyka należało około 400 członków. W obrocie było ponad 1 milion złotych. Obok akcji kredytowej Kasa prowadziła również akcję propagandową i uświadamiającą w Szkołach Powszechnych. Okres okupacji był wyjątkowo trudny dla miasta Szczuczyna. Stał się on bowiem poligonem wojennym dla różnych wojsk. Miasto było trzykrotnie ostrzeliwane i bombardowane. Wymordowano 3400 żydów, setki ludzi wywieziono w głąb Niemiec lub do obozów. Kilkakrotny przemarsz obcych wojsk spowodował duże zniszczenia w budynkach i straty w gospodarce. Z całego powiatu, Szczuczyn poniósł największe straty. Po II wojnie światowej zniesiono nazwę powiatu szczuczyńskiego, a jego siedzibę przeniesiono do Grajewa. Bank Spółdzielczy w Szczuczynie reaktywowany został po wojnie dopiero 24 lipca 1950 roku pod nazwą „Gminna Kasa Spółdzielcza z odpowiedzialnością ograniczoną”. Działalność swoją prowadził na terenie gmin: Szczuczyn, Wąsosz, Radziłów, a częściowo na terenie gminy Grabowo i Lachowo. Podstawą prawną nowej organizacji i struktury aparatu bankowego był dekret o reformie bankowej z dnia 25 października 1948 roku. Dużo wysiłku w organizację Banku włożyły: Janina Kalinowska — pierwszy kierownik i Halina Maliszewska — główny księgowy, która uczyła od początku abecadła pracy młodych pracowników, wpajając im dokładność, sumienność i dyscyplinę. Do jej uczniów należeli m.in. Jan Malecki — późniejszy kasjer i Jerzy Sulewski, który w latach 1951–1957 pełnił funkcję głównego księgowego, a następnie w latach 1957–1989 r. zajmował stanowisko dyrektora [1]. Stopniowo z małej placówki zatrudniającej 4 pracowników, Bank rozwijał się do dużej organizacji spółdzielczej. Od roku 1957 nieprzerwanie przez 20 lat pracą Zarządu Banku w Szczuczynie kierował niestrudzony działacz społeczny — burmistrz miasta — Kazimierz Zdankowski. Wywarł on znaczący wpływ nie tylko na rozwój lokalnego ruchu spółdzielczego, ale także całego miasta. To z jego inicjatywy, przy dużym wsparciu ówczesnego dyrektora — Jerzego Sulewskiego — w roku 1963 rozpoczęły się prace przy budowie siedziby BS. Dzięki olbrzymiej pomocy i dużym zapale członków banku w 1968 roku oddany został do użytku budynek banku przy Placu Tysiąclecia. Uchwalenie Prawa bankowego 12 czerwca 1975 roku otworzyło kolejny etap w rozwoju bankowości spółdzielczej. W wyniku tej ustawy na skutek połączenia Banku Rolnego oraz Centralnego Związku Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowych powstał Bank Gospodarki Żywnościowej, który stał się jednocześnie centralą finansową jak i organizacyjno- rewizyjną BS-ów. Wciąż doskonalony system kredytu rolnego, stanowiący bardzo istotne narzędzie wspierania celów i zadań polityki rolnej i rozwoju nowoczesnych form organizacji produkcji oraz koncentracji ziemi w obrębie gospodarki chłopskiej wymagał dopływu środków pieniężnych z zewnątrz. Naprzeciw potrzebom ówczesnego rolnictwa naszego terenu wychodzi BS w Szczuczynie, który działał wówczas na obszarze gminy Wąsosz i miasta i gminy Szczuczyn. W 44 sołectwach prosperowało 1915 gospodarstw rolnych o powierzchni 22807 ha. Użytki rolne zajmowały 16184 ha, zaś grunty rolne stanowiły obszar 12583 ha. Średnia wielkość gospodarstwa kształtowała się w granicach 8,46 ha. Swoje zadania Bank Spółdzielczy w Szczuczynie realizował poprzez jednostkę macierzystą, Oddział i stały Punkt Kasowy w Wąsoszu. Zatrudniał 28 pracowników. Działalność kredytową Banku Spółdzielczego w Szczuczynie w okresie powojennym przedstawia poniższa tabela: Tab. 1 Działalność kredytowa Banku Spółdzielczego w Szczuczynie w okresie powojennym.
Źródło: badania własne na podstawie materiałów BS w Szczuczynie. Z powyższego zestawienia wynika, że dynamiczny i szybki rozwój działalności kredytowej nastąpił w latach 1970–1979, kiedy to bank zgodnie z Ustawą Prawo bankowe przejął dodatkowe zadania w zakresie kredytowania rolnictwa indywidualnego z Banku Rolnego. Główną pozycją w tych wypłatach zajmowały kredyty obrotowe (około 60%), których np. w roku 1979 wypłacono 22552 tys. złotych. Związane to było z postępującą intensyfikacją produkcji rolnej. W okresie tym nastąpił znaczny wzrost dostaw środków do produkcji rolnej (nawozów mineralnych, kwalifikowanego ziarna siewnego oraz środków ochrony roślin), coraz więcej rolników mogło zaopatrzyć się także w wysokiej klasy materiał hodowlany. Zmiany organizacyjne z 1975 roku pogłębiły proces kształtowania w praktyce podwójnego charakteru banków spółdzielczych, jako spółdzielni kredytowych i terenowych ogniw organizacyjnych BGŻ, osłabiając jednocześnie ich samodzielność i samopomoc finansową. „Uwzględniając” rozwój działalności Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowych upoważniono je do stosowania nazwy Bank Spółdzielczy. Zastosowany został ścisły podział kompetencji między BGŻ a BS. Na podstawie znowelizowanego Prawa bankowego opracowany został i przyjęty przez Krajową Radę BGŻ wzorcowy statut banku spółdzielczego. W oparciu o ten statut, banki opracowywały własne statuty przyjmowane na Walnych Zgromadzeniach w I półroczu 1982 roku. Banki Spółdzielcze z tego okresu sprawowały patronat nad masowo wówczas działającymi Szkolnymi Kasami Oszczędności (13,5 tys. SKO), Kołami Gospodyń Wiejskich, organizowały kursy oświatowe, konkursy i dziecińce wiejskie. Lata 1975–1989 były dla BS w Szczuczynie bardzo owocne. Obok bardzo dobrze rozwiniętej akcji kredytowej bank prowadził rozległą działalność w zakresie gromadzenia wkładów. W 1990 roku nastąpiły zmiany w strukturach organizacyjnych, sytuacji prawnej i ekonomicznej spółdzielczości bankowej. Na mocy ustawy z 20 stycznia 1990 r. „o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości” BGŻ został pozbawiony funkcji centralnego związku spółdzielczego i wykonywania lustracji w bankach spółdzielczych. Stosunki między BGŻ i BS-mi regulowane były dobrowolnymi umowami o wzajemnej współpracy w dziedzinach ekonomiczno-finansowej, rozliczeniowej, kredytowej, szkoleniowej itd.. Działania spółdzielczości bankowej doprowadzają do utworzenia pierwszego w kraju Warmińsko-Mazurskiego Banku Regionalnego S.A. z siedzibą w Olsztynie. Zrzeszył on 149 BS-ów z województw: białostockiego, łomżyńskiego, olsztyńskiego, ostrołęckiego i suwalskiego. Bank Spółdzielczy w Szczuczynie otrzymał pomoc w restrukturyzacji wierzytelności trudnych 13 kredytobiorców na kwotę 125253,67 złotych. Wprowadzony w 1998 roku obowiązek zgromadzenia funduszy własnych do kwoty 300 tysięcy EURO rozpoczął trudny dla Banku Spółdzielczego w Szczuczynie okres poszukiwań i negocjacji. Wiadomym był fakt, że szczuczyński bank we własnym zakresie nie będzie w stanie zgromadzić tak wysokich kapitałów. Jedynym wyjściem było połączenie się z innym bankiem. Nadzwyczajne Zebranie Przedstawicieli obradujące 18 listopada 1998 roku podjęło wstępną uchwałę o połączeniu się z Bankiem Spółdzielczym w Grajewie. Połączenie to stało się faktem 1 października 1999 roku. Bankiem przyłączającym został silniejszy kapitałowo Szczuczyn. Decyzja ta stworzyła solidne podstawy do dalszego rozwoju a przede wszystkim do dalszej działalności na rzecz swojej społeczności. W rok 2000 Bank Spółdzielczy w Szczuczynie wraz ze swymi oddziałami wkroczył z następującymi wynikami: § fundusze
własne - 1237 tys. złotych, |
|||||||||||||||||||||||||||
Copyright © Bank Spółdzielczy w Szczuczynie |
|||||||||||||||||||||||||||